Μια του κλέφτη δυο του κλέφτη...

Τις προάλλες πέρασα στον δρόμο με τα δέντρα και είδα δίπλα μου να περνά φορώντας μαύρα γυαλιά  και με σκυμμένο το κεφάλι κάποιος που είναι υπαίτιος για πολλά από τα δεινά μου. Προς στιγμή ένοιωσα το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι μου αλλά για ακόμη μια φορά δεν έκανα τίποτα. Σκέφτομαι λοιπόν πως  όταν περάσει ο καιρός και ξεθυμάνει η οργή, ή και κάποιες φορές το μίσος μένει μόνο η απόρροια της απογοήτευσης και αυτή δεν είναι άλλη από την αδικία. Και είναι πολλές φορές που αναρωτιέμαι τι μπορεί να συμβεί για να πολεμηθεί η αδικία. Δικαιοσύνη; Αυτοδικία; Αλλαγή τρόπου ζωής; Μια νέα αρχή; Κουραφέξαλα. Η αδικία δεν νικιέται, η αδικία είναι φίδι με πολλά κεφάλια που δεν ψοφάει εύκολα. Η αδικία προκαλεί μόνιμες βλάβες, αμετάκλητες που δεν αντισταθμίζονται ούτε με "δεν βαριέσαι" ούτε με ένα "άστο και θα περάσει". Οπότε δυστυχώς ερχόμαστε στην παλιά λαϊκή ρήση που λέει ότι 
"το ξύλο και το γαμήσι δεν γυρνάνε πίσω"

Πάντως όπως και να έχει εσύ την επόμενη φορά που θα βρεθείς μπροστά μου, μπορείς να βγάλεις τα γυαλιά, να σηκώσεις το κεφάλι και να πεις ένα συγνώμη...Δεν κοστίζει τίποτα και που ξέρεις μπορεί να σου φέρει τύχη...

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Άντε και καλή μας αρχή..

Η δεύτερη ζωή..

Τι να πει ένας τίτλος για δυο χρόνια..